Zondag; een dag van bezinning, whoooee...!
Vandaag lekker uitgeslapen en heerlijk ontbeten, rond de klok van 11 uur zijn we naar de Cola Kreek afgereist. een uurtje rijden normaliter maar omdat de meiden mijn werkdomein nog niet hadden gezien zijn we via een omweg langs de mijn site gereden.
De omweg bestond uit een ritje over de 'highway' wat hier zoveel betekent als een tweebaansweg die in Nederland als B-weg zou worden beschouwd, daarbij komende dat deze weg geen wegstrepen heeft en ook nog her en der ook nog voldoende gaten in het wegdek heeft dat je soms auto's bewegingen ziet maken die verdacht veel lijken op rally rijden.
Maar goed, na ongeveer 20 minuten zijn we aan het eind van deze 'highway' gekomen en slaan we rechtsaf door het dorpje Paranam richting het dorp Onverdacht waar de mijn site ligt.
Deze weg heet de meursweg en staan bekend om de vele kinderen die lnks en rechts over de weg schieten om aan de andere kant een heerlijke duik te nemen in een zij tak van de Suriname rivier. Het is hier dus altijd oppassen geblazen, soms waan je jezelf in hartje Afrika, houten gammele hutjes waar creoolse families wonen of indianen die zich tijdens de regen bv douchen op straat en kampvuurtjes stoken, wisselen zich af met authentieke Surinaams amerikaanse woningen. Soms staat er dan ook echt een parel van een woning tussen waar je dan bij afvraagt of die 'rijke mensen' zich we lhappy voelen tussen de 'normale' Surinamers. maar goed zoals al eerder gezegd, de Surinamer is van nature een gezelgig mens en zal niet snel zijn trots beschadigen door een ander leed aan te doen.
Na nog 40 minuten te hebbe ngereden zijn we aangekomen bij de Cola kreek, die op 15 minuten afstand ligt van het grootste vliegveld van Suriname, de Zanderij, of ook wel genoemd, Johannes Adolf Pengel Airport. Dit is dus het vliegveld waar jullie landen als jullie ons komen bezoeken.
De Cola kreek is een recreatie gebied dat geheel op Surinaamse wijze is ingedeeld. Tropisch en relaxed. Je kan er een 'gesloten hut' huren voor 55 SRD, wat zoveel betekent als een open hut met een dak, waar je de hangmat kan ophangen en je spullen kan neerleggen. Je ziet er dus complete families en vriendenkringen met mee genomen eten en drinken de grootste lol hebben, want Surinamners houden van plezier en ontspanning.
Je kan er BBQ, kanoeen, waterfietsen en nog veel meer, voor de kleintjes die nog niet kunnen zwemmen is er een kreekje van 60cm diep tot 2 meter diepte voor de geoefende zwemmer. Stromend water en de area is schoon en voorzien van alles wat je in een jungle achtige omgeving verwacht (op de pirhanas, en andere wildlife na dan uiteraard...).
De meiden hadden binnen 10 minuten contact gelegd met een rasechte stoere creoolse jongen van Lonneke's leeftijd, ahum.. maar goed hij was erg bleefd en hielp de meiden met alles, dus papa was redelijk gerust.
'of the record'; In een week tijd al meerdere jongens achter mijn meiden, ik begin me toch een beetje ongerust te maken.....
We hebben hier heerlijk ontspant, papa in de hut als een echte Oom Tom en de meiden zwemmen of het leven er vanaf hing.
Nu vergeet ik een ding te vertellen en dat is dat de naam Cola kreek niet voor niks zo heet. Het water heeft namelijk dezelfde kleur als Cola. Niet dat je er nu ook bruin van wordt maar het effect is wel erg leuk. Je duikt in een troebele kreek en je ziet ook echt niets onder water en komt weer schoob boven. Waarom het water zo is? Tja, bodemgesteldheid? Iets anders kan ik nog niet bedenken en we konden het ook nergens teruglezen waarom het water is er donker is. Boeien? Nee want wij haaden rust en de meiden hadden plezier.
Zie de foto's van ons Cola kreek middagje.
Alles sani boeng! Tamara!
Zaterdag rustdag...
Vrijdag avond 27\01: Er behoeft nog enige aanvulling op gisteravond want de meiden en ikke, gingen voor het eerst in de avond naar beneden om iets te drinken en een potje te kaarten, Karin was moe en wilde FB en haar mail nog bijwerken.
Tijdens dit vader / dochters uurtje kwam het enige jongetje uit de klas van Lonneke met zijn moeder naar binnen. Je raad het al binnen enkele minuten speelde de jongen, djindjango genaamd, mee en wonder boven wonder pakte dit zo leuk uit dat binnen een half uur de meiden en djinjan niet meer wilden kaarten maar spelen. Dit gaf mij de gelegenheid om mijzelf voor te stellen aan de moeder van dat jochie.
Bleek deze dame recensies te schrijven m.b.t. de restauranten in Suriname. Puntje bij paaltje, ik heb nu de adressen van de 10 beste restauranten in heel Suriname, toch leuk voor als jullie langskomen...
Zaterdag 208/1: Vandaag begon met uitslapen. Heerlijk, wakker worden zonder wekker.
Na een heerlijk ontbijtje met croissants, flensjes, gebakken eitje en nog meer lekkere dingen zoals rijpe, sappige, zoete mango's gingen we rond 11 uur nnar een winkel die ons was aanbevolen door meerdere juffen van de nieuwe school, Galaxy... Nou dat was me een winkel wel, ik zag die oogjes van Karin glinsteren en ik hield mijn hart al vast bij de dingen die ze wilden. Nu moet je weten dat als hier in Suriname een US $ teken verschijnt dan is het meestal erg duur, blijkt dit het geval te zijn in deze winkel..... dus Kaatje ging op pad en ik kon alleen maar volgen. Uiteindelijk bleek de schade beperkt tot een tv meubel en een enorme wandspiegel. De meiden uiteraard weer op een bank weggezet met de nintendo, Mario lvl 8 is een peuleschil voor ze, nu... Maar we missen nog steeds kleingkasten en bureautjes voor de meiden... roept die serveerster, of winkel bediende out of the blue, u kunt ook een kijken bij ' huppeldepup winkel' maar dan moet u wel de tijd nemenwant het is echt zoeken daaro. En ik dacht o nee he, muts houd je mond. Ik zag mezelf alweer een dag tjokkend door de winkels, en riep ja daar gaan we nog kijken maar niet vandaag... eerst kijken voor een auto.
Dus snel die winkel uit en achter een auto aan, dat is gelukt! Karin blij en ikke uiteraard ook. Leuk autootje, Mitsubitsi Pajero 2ltr, oersterk en hoog maar compact.
De rest van de dag hebben we ff gezwommen en zijn rond 17uur naar Prince gegaan en hebben alle shutters gemeten die vervangen moeten worden in het huis, 67 stuks... en dat is 1/3 van alle shutters.... Daarna zijn we naar onze overburen gegaan en hebben de meiden een typisch Surinaams gezin leren kennen. Hij is mijn collega bij Boskalis en zij is een volslanke Surinaamse dame die onze meiden zowat platdrukte bij de kennismaking, zoals je dat kent bij die echte Surinaamse vrouwen, De kreten zoals ach wat een lekkertje, wat heeft ze toch een prachtige appelwangetjes, ach kom eens hier krijg je van tante Marion wat lekkers, gewoonweg super ontvangst en een vriendelijkheid die zijn grenzen niet kent. Heerlijk, dat gaf ons een lekkere boost voor de komende tijd. Na wat lekkers gedronken te hebben en te zijn bijgepraat met elkaar zijn wij gaan uit eten bij een van die eettentjes die goed staan aangeschreven, Sarina's, een Javaans restaurant op de verlengde gemenelandse weg., vlak bij ons huis.
De bediening en het eten was super en de prijs was ook goed. De meiden vonden het allemaal ietwat te extreem maar Karin en ikke hebben gesmult.
Wroeko sweetie, Sleep sweetie!
De eerste schooldag en nog meer spannende dingen
27-01; vroeg op! 06.30 uur want 08.00 uur hadden we een afspraak op de school, inschrijven van de meiden, daarna, je raad het al, winkelen! Jippie!!
Na het ontbijt gingen we vol goede moed naar school toe, Karin zou weer rijden want volgende week moet ze het allemaal zelf doen.
We waren goed en wel op pad en stonden rustig voor een stoplicht te wachten toen er rechtsachter een auto zichzelf opdrong aan ons, zodanig dat we innig 'gezoend' werden door hem. Karin en ik tegelijkertijd, ' O nee he!' Jawel een aanrijding, en vlak voordat we op school moesten zijn...
Ik stapte uit en de man in kwestie ook, de man wilde dat we de auto's verplaatste waarop ik zei dat dat niet ging gebeuren en dat we bleven staan totdat de politie er was (ooit een keer van mijn collega's gehoord dit zo aan te pakken). Ik heb toen zelfs nog meerdere foto's genomen (zie foto's). Daar was deze heer ook niet blij mee en werd verbaal niet vriendelijker. Geluk bij een ongeluk, de auto achter hem werd bestuurd door een agent, en die kwam ons bijstaan en zei zelfs dat de man in kwestie fout zat, een grote klucht. Heerlijk maar ook wel bedreigend want de man in kwestie was een Nederlandse Surinamer uit Amsterdam Noord en was erg grof gebekt (dus geen echte Surinamer, gelukkig).
Een korte impressie van het tafereel midden op straat, en de file werd alsmaar langer en langer, toeterende auto's en spits midden in Paramaribo (kan je het een voorstelling geven?)
De man tegen de agent; ' Ik ga u zeggen, meneer de agent, zij zijn fout! Hij reed de auto (nietwaar want Karin zat nog achter het stuur toen de agent eraan kwam...), en raakte mij, jawel, ik weet het zeker, meneer de agent!'
De agent:' Meneer, houd u mond, ik heb genoeg gezien, u bent fout, ik heb het met mijn eigen ogen gezien!'. 'Ik heb genoeg gehoord van u, ik ga nu mijn collega's bellen om een rapport op te stellen'.
Zie je het voor je?: Ik probeerde de rust te bewaren door zo min mogelijk in discussie met die man te gaan en Karin zat helemaal in zenuwen in de auto (leuke kanttekening, de meiden achterin waren maar aan de nintendo begonnen).
Binnen 5 minuten kwam er een motoragent en die nam onze statements op en de man van de andere auto veranderde continue zijn verhaal en als je het mij vraagt had hij ook nog gedronken want hij lalde en liep redelijk onvast rond. Lang verhaal kort; naar het politie bureau en daar een proces verbaal opgemaakt met beidde partijen in een kamer, aldaar werd de man verbaal steeds agressiever, en we waren dus blij dat we allebei na 10 minuten op huis aan konden. Ik zeg op huis aan maar ik bedoel dus naar de school van de meiden.
Eenamaal aangekomen op school, werden we hartelijk begroet en de Lonneke en Madelief konden meteen meedraaien met hun klas, Madelief vond het meteen heel leuk en had ook meteen de aandacht van twee jongens in haar klas, dus dat zat al snor. Lonneke was ietwat schuchterder maar ze ging na wat aansporing toch mee de klas in. Wij hadden daarna een gesprek met het schoolhoofd, een wat oudere Surinaamse dame die in Amsterdam en Almere veel in het onderwijs had gezeten. Hele lieve vrouw met behoorlijk wat inzicht, als ik Karin mag geloven want ik heb er geen verstand van.
Daarna wilden we de meiden ophalen maar allebei wilde ze in de klas blijven tot 13.00 uur! Heerlijk als je kids zo snel aanpassen, dat geeft rust maar ons ook de ruimte om te shoppen, shoppen? ahh bah niet weer he!...
Vandaag was het geen productieve shop dag, het was ook een ongelofelijke rainy season dag, Ik heb voorlopig genoeg regen gezien voor een maand, jeetje wat kan hier veel regen vallen zeg, daar is de regen in Nederland echt een 'mietje' bij.
Score van vandaag is wasmachine, droger en nog enkele kleine huishoudelijke zaken, maar nog steeds geen auto, dat komt of morgen anders ergens komende week..
Zie foto's voor een kleine impressie van vandaag!
Tamara yu all!
Ons huis en de volgende stappen
Ik besef net dat ons laatste verhaal alweer van afgelopen maandag is
Het is hier nu 5 uur in de ochtend en ik kon al niet meer slapen dus een ideale tijd om onze blog bij te werken.
Wat hebben we indertussen allemaal gedaan? Eigenlijk zijn we alleen aan het shoppen geweest. De hele week, elke dag., winkel in winkel uit.
Dinsdag 24-01: Vandaag zijn we terug geweesr naar 'Deto', een winkel vergelijkbaar met de V&D Eigenlijk kan je elke winkel hier wel met de V&D vergelijken. Je kan er alles krijgen, de een is wat luxer dan de ander maar het komt op hetzelfde neer.
Maar goed, Deto, bij de deze winkel hebben hadden we op maandag al veel ingekocht en vandaag gingen we die bestelling afmaken. Dat is ons gelukt! Nu nog zo regelen dat ze het komen bezorgen zodra wij in ons huisje gaan... Daarna zijn we nog bij 'Furniture city' wat we hier hebben geocht weet ik niet meer, gek he...., 'Kirpalani' hier hebben we een zwembad gekocht, 'CHM' goed voor de bedden en kasten en ook nog een rockin' chair en nog wat ander zaken. Lonneke zat er helemaal doorheen aan het eind van de dag zo erg dat we besloten om rond 3-en terug naar het hotel te gaan en even te gaan zwemmen.
's avonds zijn we gaan uit eten rond de klok van 19.00 uur bij een prachtige tent die Zus & Zo heet, heerlijk buiten en een entourage van heb ik jou daar (dus voor diegene die ons een keer komt bezoeken...
Woensdag 25-01: Vandaag een dag gelijk aan gisteren, veel inkopen maar met dien verstande dat de meiden ook het winkelen wel weer beu waren naar 6 uur... maar dat ze geen last meer hadden van het tijdsverschil.
Ik ben vandaag ook naar een autootje voor Karin gaan kijken, via via, je kent het wel... nou via via is voor mij geen via via meer.. VEEL te duur. 11.000 US dollar voor een 10 jaar oude auto. Mazda nog wel.. een mooie gouden auto met deuken. Dus een ' No go' voor nu morgen weer een dag.
Vandaag de sofa en de salon tafel die we gisteren gekocht hadden afbestelt en een andere gekocht in een winkel, hartje centrum Paramaribo, vandaag was eigenlijk de eerste keer dat we allemaal in het centrum liepen. Het centrum is ook een mix van mooie gebouwen met krotten. de rommel ligt werkelijk overal. De winkels daarentegen zijn zoals we ze in Europa ook gewend zijn. Van alles wat. ' it's the inside that counts, not the outside'....
Vandaag ook nog naar een andere autoshop geweest met z'n allen en vonden daar, een auto die rechtstreeks uit Japan kwam net 1 week in Suriname, dezelfde als gisteren , zelfde bouwjaar alleen motorisch goed,mooier en goedkoper?! Dus er is hoop aan de horizon
Tijd vliegt hiero... alweer een dag voorbij en het lijkt net of we niet opschieten... Dus we zijn nog steeds aan het wennen aan de Surinaamse wereld.
Donderdag 26-01: Een gelijke dag aan gisteren, Karin begint nu wel aan het verkeer te wennen en de weg van het hotel naar de school en ons huis en terug begint nu duidelijk te worden. Moet ook wel want vanaf maandag begint mijn werk weer en ben ik dus om 05,30 uur op pad. Spannend allemaal... want we hebben ook nog een goede auto nodig en anders moeten we dus een auto huren 'for the time being'. maar dat beslissen we morgen, dus we hebben nog tijd.
Vandaag ook contact gezocht met de Nederlandse ambassade en ons aangemeldt als Nederlanders wonende in Suriname, je weet maar nooit of je ze een keer nodig hebt toch?
En.... uiteraard weer winkelen, wanneer stopt dit..... jee wat heb ik een hekel aan winkelen... brrrrr. Karin was op een gegeven moment zo goed op dreef dat ze het liefst door gegaan was rond 18.00 uur, maar naar rijp beraad zijn we toen toch maar gestopt. Je kan geen ijzer met handen breken en morgen is het weer een mooi dag.
Morgen gaan we ook naar de school van de kinderen, hun aanmelden want voor ons is duidelijk dat dit de beste optie is tot nu toe. Het kleurenorkest; mooie naam en een heerlijke school, kleinschalig en zeer gemotiveerd personeel. De meiden zelf zijn er weg van, en dat deed ons de beslissing nemen voor deze school.
**********************************************************8
Voor morgen ga ik de blog niet meer op Facebook zetten, dat wil dus zeggen als je ons wilt blijven volgen dat je moet aanmelden als volger, Dat kan je doen door je e-mailadres achter te laten onder de verhalen.
De foto's van de afgelopen dagen volgen vandaag, met uitleg erbij.
Groetjes van ons allemaal en we willen jullie bedanken voor de leuke reacties! Voor ons is dat een boost om te lezen, dus volhouden!
Groetjes
De biggetjes uit Suriname
Het vertrek, de aankomst en de eerste indruk
HET VERTREK
Zaterdag 21 Januari 2012 om 06.30 uur, reveille. Opa bleek al sinds 06.00 uur wakker te zijn in de veronderstelling dat wij om 07.00 uur zouden vertrekken. Leuk, zeker omdat Opa meestal laat naar zijn bedje gaat en laat eruit stapt.
Maar goed, waar was ik, oja, reveille, opstaan, vroeg maar we waren gretig want het was onze D-day, de dag van vertrek naar Paramaribo. De meiden hadden wel wat moeite om eruit te komen maar toen ze er eenmaal uit waren was de stemming in huize Luiijf van kalm naar stormachtig gegaan (als van windje 2 naar windje 7).
Niemand had volgens mij ook zin een ontbijt want we wilden op pad naar Schiphol en ik moest Karin ook nog wegbrengen naar ons stulpje om 'Prince' op te halen, onze tijger. Ik was rond 07.45 uur terug en Bert zat al aan de koffie bij mijn schoonouders. Intussen kwamen er ook nog vrienden aanzetten die ons wilden uitzwaaien
Ik heb toen met Bert de koffers ingepakt in zijn auto en tijdens het inladen kwamen we erachter dat de net nieuw gekregen kinderwagen van Madelief niet in de auto paste.. maar wonder boven wonder vond Madelief het niet erg dat ze het niet mee kon nemen.
We vertrokken in kolonne omstreeks 08.15 uur en kwamen in kolonne aan omstreeks 09.50. 20 minuten 'te laat'. No sweat, we zouden het toch altijd nog wel redden, dachten we...
DE KAT,
de kat, Prince, moesten we inchecken en dat ging in eerste instantie van een leien dakje, de koffers waren binnen een mum van tijd weg (3 kilo overgewicht maar goed je kan niet alles hebben, 100 Euries kosten). Daarna moest Prince ingeleverd worden en het ticket betaald worden(200 euro). Dat ging niet van een leien dakje...
De kooi was niet goed, ondanks dat Karin de bevestiging had gehad van KLM dat onze kooi wel goed was, maar goed, wij dus op pad voor een nieuwe kooi bij een service die door Schiphol zelf werd geregeld in een achteraf kantoortje, geeft je te denken toch? De man aldaar kon ons niet vertellen welke kooi we moesten nemen voor (80 euro). Erik (ik dus) weer de vochtige kelder uit op naar de dames van KLM, die gaven na enig aarzelen toe dat deze nieuwe kooi wel voldeed aan de eisen dus Prince was de trotse eigenaar van een nieuwe onderkomen voor de komende 12 uur (in eerste instantie maar dat verhaal komt nog, later...).
Wij naar de douane, met onze lieve vrienden, Anouska, Gino, judith, Bert, Thomas en Tinne (nogmaals onze dank voor jullie goede zorgen en leuke kado's).
Daar viel het afscheid toch wel zwaar voor ons allemaal, ik zag zelfs Madelief in huilen uitbarsten nou die weet zich meestal erg goed te houden maar dat ging hier niet op. Ik niet ik hield het weer droog! goed he
Maar goed , Jeetje, nu was het voor het eggie, slik.. wij door de Douane heen en na de laatste zwaai liepen we allemaal met een raar onderbuik gevoel richting gate D43. op naar Paramaribo..
DE VLUCHT
De vlucht, ahum.. ja de vlucht, die verliep goed totdat we naar de taxibaan reden. Daar bleek de staartmotor niet goed te functioneren. e.e.a. leidde tot een vertraging van ruim 3.5 uur. Dus we vertrokken pas rond 16.00 CET om aan te komen om 22.00 SRT in Paramaribo (normaal waren we er dus om 18.00 SRT al geweest).
DE AANKOMST
Maar eind goed al goed, de gezichtjes van Lonneke en Madelief spraken boekdelen, ook al waren ze zo moe als een hond, of een luiaard, of de slaapsmurf, dit maakte wel indruk op ze, de kreten ' ohw het is hier ook nog warm als het donker is' of van 'hey de mensen zijn hier echt bruin' en ga zo maar door, waren niet van de lucht.
We liepen toen gestaag naar de Douane. Suriname zou Suriname niet zijn als dit een tijdje in beslag zou nemen, dus na een klein uurtje in de rij te hebben gestaan waren we door de douane en konden Prince en onze koffers ophalen. Prince deed het wonder boven wonder goed, hij miauwde wel veel toen hij ons zag maar voor de rest zat het volgens mij wel goed, maar dat zeg ik en de meiden zullen wel iets anders zeggen hierover..
De taxi rit naar Paramaribo nam toch nog wel een stief kwartierke tijd in beslag (zeg maar gerust en stief uurke) en toen we eindelijk voor ons huiske stonden in Paramaribo lag de achterbank in coma (dan bedoel ik niet de achterbank maar de 3 musketiers, Karin, Madelief en Lonneke die erop zaten/lagen). Ze waren alledrie te moe om een oordeel te vellen over het huis en bij Karin kwam zelfs een blik die aangaf dat ze niet helemaal ‘happy” was met het huis, maar bleek later dat dit toch wel kwam doordat het laat in de nacht was en het ook al pikkedonker was (gelukkig maar...).
Nadat we Prince hadden achtergelaten gingen we naar het Marriot Hotel aan de Suriname rivier, alwaar we alle 4 in een diepe slaap vielen.... heerlijk. 01.00 SRT; 05.00 CET, 21 uur wakker.
DE EERSTE INDRUK
22 Januari 2012,De dag erna waren we eigenlijk nog wel vroeg wakker, de tijd weet ik niet meer echt dacht zo rond 09.00 SRT. Ontbijtje (van 60 euries!?), daarna lekker rustig gaan genieten van Paramaribo.
De dag begon eigenlijk met een fikse regenbui, die mij had wakker gemaakt, dacht ik later. Maar dat was eigenlijk wel een goed begin want, zo bleek later, de zon kan hier fel zijn en nu konden we even op ons gemak acclimatiseren. Ik zou en ging om 11 uur mijn auto ophalen voor dacht ik 15 minuten, maar dat werd een ritje naar de Mijn, 40 km buiten Paramaribo en sprak daar uiteraard met al mijn collega’s de, gelukkig, blij waren me weer te zien.
Karin bleef met de meiden in het hotel niet beter wetende dat ik met enkele minuten weer terug zou zijn om hun op te halen om naar Prince te gaan. Dat liep dus anders... ik bleef 2.5 uur weg en kwam dus pas ruim na 13.00 uur terug.
De eerste taak was geboren een GSM voor Karin regelen, en wel per omgaande, want het is toch wel nodig om elkaar te kunnen bellen, zeker in de komende tijd.
Paramaribo is een oude stad, laagbouw ‘mainly”, erg authentiek en veel hout, slecht onderhouden maar toch ook weer niet. Het is een stad die rommelig oogt maar een uitstraling heeft en die door mij nog steeds niet nader is te definieren. Heerlijke mensen met een rust en kalmte waar wij westerlingen nog van kunnen leren (ja,sommige dan).
In een supermarkt werd ik welkom geheten door een bij mij onbekende creoolse Surinamer, die Karin ook direct aansprak en vroeg of ze het leuk vond in Suriname en daaropvolgend vroeg of ze een goede reis had gehad, Hoe wist hij nou dat we er net waren? Door onze witneuzen of de manier van winkelen? Maar goed, dat typeert wel Suriname, de mensen zijn vriendelijk en geintresseerd in je.
23 Januari; Vandaag zijn de meiden voor het eerst wezen zwemmen in het zwembad van het hotel. 2 uurtjes! 2 uurtjes en zo rood als een kreeft, zucht... Prachtig weer en een hoop lol maar toch weer verbrand, wij allemaal trouwens... ik ook.. Dus je ziet nog niet goed geacclimatiseerd
Mijn collega kwam vandaag ook langs om e.e.a. door te nemen m.b.t. ons huis, de planning gemaakt en daarna zijn wij naar Prince gegaan maar voordat we daar waren nog even kattezand en bak gekocht, Het eerst dat hij deed was poepen en plassen in de bak, wat een voorbeeld kater toch! Na prince goed verzorgt achter te hebben gelaten zijn we gaan ‘shoppen”, nou en shoppen ‘we did”, jeetje wat hebben we veel ingekocht, vergiet, messen, poffertjes pan, glzen, wc borstels, wc brillen ‘you name it, we bought it”. Nog zijn we niet klaar want morgen gaan we weer terug naar die zaak om een bed te kopen en kasten en nog andere zaken.. daarnaast gaan we binnen enkele dagen voor Ka een autootje kopen. Via via kunnen we aan een goedkope auto komen, ik ben eens benieuwd...
To be continued......
Nog 3 dagen te gaan....
Vandaag reist Erik af naar Den Haag, hij heeft een 3 daagse SHE-Q Conferentie met alle SMIT en Boskalis collega's. Leuk en leerzaam maar het komt wel erg ongelegen uit, maar goed we wisten het al geruime tijd.
Vanmiddag komt de glazenzetter een noodraam plaatsen want het raam van onze tuindeur is gesneuveld. ook dat nog... Dit kan pas komende week gerepareerd worden.
Woensdag komt de kringloopwinkel e.e.a. ophalen en de KPN komt telefoon , tv en internet afsluiten. Dus vanaf woensdag geen regulier internet meer. Het is maar dat je het weet
Donderdag de grote verhuizing!
Vrijdag moet Erik, als laatste van de familie, nog even naar de tandarts. Daarna met de buurman ons tuindeur rolluik ophalen zodat die ook gemonteerd kan worden.
Zaterdag om 08.00 uur vertrekken we naar Schiphol. alwaar we om 12.20 vertrekken om op Paramaribo te landen om 18.00 (21.00 NL). Dan aansluitend door de doaune heen en onze Prince ophalen en de koffers uiteraard. Aansluitend een taxi ritje (of met eigen auto maar dat is nog niet bekend). Prince wegbrengen naar ons huisje, tegen die tijd is het al 20.30 (23.30 NL)
Daarna aansluitend naar ons hotel aan de Suriname rivier en slapen. 15.5 uur reizen van vertrek tot aankomst. zondag gaan we lekker uitslapen, maar goed dan zijn we waarschijnlijk evengoed al erg vroeg wakker want er zit 3 uur tijdsverschil.
Ontbijtje nemen en dan lekker relaxen in het hotel en Prince even een bezoekje brengen in ons nieuwe stulpje, kijken hoe het met hem gaat....
E.e.a.houd dus ook in dat er pas weer een weblog verschijnt als we in Suriname zitten. We zullen proberen dit zo snel als mogelijk weer op te pakken
Tot vrijdag anders tot snel.....
Verrassing! een afscheidsfeestje voor onze meiden!
Nou nou nou, was dit even een moment van sprakeloosheid.
Gino, een vriend van Lonneke al vanaf de tijd dat ze samen op het kinderdagverblijf 'Donkie' zaten, heeft een afscheidsfeestje geregeld. hij had geregeld dat ze als verrassing zouden gaan zwemmen met z'n allen, met recht z'n allen maar dat leg ik zo wel uit ;-).
Nu was het feit dat Lonneke nog aan het herstellen was van een lichte longontsteking / bronchitis en dus werd er besloten om het zwemmen te veranderen in bowlen. Niet zomaar bowlen nee... disco bowlen! Heerlijk uit je dak gaan bowlen!! ook dit wordt straks duidelijk
Welnu het moest een geheim blijven en dat lukte ons allemaal aardig, als je na gaat dat ik het al wist toen ik nog aan het werk was in Suriname!! maar goed vlak voordat het zover was om te vertrekken versprak Karin zich en riep doodleuk tegen Lonneke dat ze zich moest gaan klaarmaken om te vertrekken anders zouden we te laat komen voor het bowlen.
!?!?
Ik riep; ' wat zeg je nou?'
Waarop Lonneke riep; ' JA, bowlen!'
Waarop Karin zei dat ze zich had vergist, maar goed het 'kwaad' was al geschied, Lonneke wist genoeg, maar nog niet alles
Dus het was zover, we gingen even naar 'Oma en Opa' op de fiets, toen we onder het ' fiets' tunneltje door waren gereden reed ik als eerste rechtdoor de stad in waarop Madelief riep of ik wel wakker was want Opa en Oma woonde rechtsaf en niet rechtdoor. Waarop Karin riep dat we nog even een stukje gingen fietsen, dus we fietsten nog even door toch? Maar je zag de vragende blik op hun gezichtjes ;-)) Lonneke riep; 'zie je wel! we gaan bowlen', Geen van ons beidden antwoorden op die vraag (want liegen mag niet he).
Toen we een tijdje hadden gefietst kwamen we in de Damstraataanwaar het bowlingcentrum ligt en toen wist Lonneke het zeker en riep dus heel enthousiast; ' zie je wel! we gaan bowlen met z'n viertjes!!
Ha! dacht ik, houden zo maar net toen ik dit dacht zagen de meiden Jip, een vriendje, om de hoek komen aan lopen. uiteraard vroegen ze aan hem wat hij hier kwam doen waarop jip antwoorde dat hij kwam bowlen. Nou de rest ken je wel, het heen en weer gepraat over dat wij gaan ook bowlen etc....
Toen we binnen kwamen zagen ze dus een voor een al hun vriendjes verschijnen en toen viel nog het spreekwoordelijke kwartje niet echt, ze vielen stil van verbazing en we moesten ze echt vertellen dat al hun vriendjes er waren voor hun, om hun een leuk afscheid te geven.
HEEL ontroerend om te zien hoe dit insloeg als een bom, ik werd er ook stil van en probeerde door iedereen hallo te zeggen mijn emotie te onderdrukken (en ik moet zeggen; als man heb ik me kranig geweerd tegen deze vloegolf van emoties).
Daarna brak de hel los, al die kinderen (17 stuks) gingen letterlijk uit hun dak en dat hield pas op na ruim 1 uur toen ze hun frietjes kregen.... (zie foto's)
Recht uit ons hart willen we jullie allemaal HEEL ERG BEDANKEN voor dit geweldige afscheidsfeestje. Dit zullen de meiden en wij ons nog lang heugen.
#Gino; dat je dit voor onze dochters hebt geregeld waarderen Karin, Lonneke, Madelief en ik heel erg, heel mooi gebaar en goed geregeld hoor maat!
Zo, en nu weer inpakken want de verhuizers staan zo op de stoep voor onze Suriname zending!
Tamara!
De laatste prikken voordat we gaan
' Fawaka' allemaal'
Vrijdag hebben de meiden hun laatste prikken gehaald (zie foto's). zoals altijd ging dit zonder problemen, geen tranen of tegensputteren, heerlijke meiden!
's Avonds kregen we ons laatste bezoek, Lotte en Sascha kwamen nog even een weekendje met ons delen voordat we weggaan. Lekker lachen en een hoop lol. Karin en Sascha waren het hele weekend aan de 'drank'. Ze hebben wel 5 flessen 'Canei' opgedronken, maar dronken heb ik ze niet gezien, volgens mij zit er niet veel alcohol in ;-)). Zaterdagavond hebben we een pannekoek gevecht gehouden. de hele kamer was een grote bende maar we hebben ons heerlijk vermaakt! ik heb de foto's hiervan ook toegevoegd.
Zondagochtend hebben we afscheid genomen en dat ging gepaard met tranen, toch went dat niet... Het is elke keer weer even slikken en elkaar zeggen dat we elkaar weer snel zien, of zoals een Nederlandse reclame zegt; ' het komt wel goed schatje' .
Vanmiddag heeft Gino, het vriendje van Lonneke, een afscheidsfeestje georganiseerd voor de meiden. we gaan disco bowlen, ben eens benieuwd hoe dit uitpakt. ik zal er in het volgende verhaal wel over schrijven en uiteraard foto's toevoegen.
Moi syi of Tamara!