HET VERTREK

Zaterdag 21 Januari 2012 om 06.30 uur, reveille. Opa bleek al sinds 06.00 uur wakker te zijn in de veronderstelling dat wij om 07.00 uur zouden vertrekken. Leuk, zeker omdat Opa meestal laat naar zijn bedje gaat en laat eruit stapt.

Maar goed, waar was ik, oja, reveille, opstaan, vroeg maar we waren gretig want het was onze D-day, de dag van vertrek naar Paramaribo. De meiden hadden wel wat moeite om eruit te komen maar toen ze er eenmaal uit waren was de stemming in huize Luiijf van kalm naar stormachtig gegaan (als van windje 2 naar windje 7).

Niemand had volgens mij ook zin een ontbijt want we wilden op pad naar Schiphol en ik moest Karin ook nog wegbrengen naar ons stulpje om 'Prince' op te halen, onze tijger. Ik was rond 07.45 uur terug en Bert zat al aan de koffie bij mijn schoonouders. Intussen kwamen er ook nog vrienden aanzetten die ons wilden uitzwaaien

Ik heb toen met Bert de koffers ingepakt in zijn auto en tijdens het inladen kwamen we erachter dat de net nieuw gekregen kinderwagen van Madelief niet in de auto paste.. maar wonder boven wonder vond Madelief het niet erg dat ze het niet mee kon nemen.

We vertrokken in kolonne omstreeks 08.15 uur en kwamen in kolonne aan omstreeks 09.50. 20 minuten 'te laat'. No sweat, we zouden het toch altijd nog wel redden, dachten we...

DE KAT,

de kat, Prince, moesten we inchecken en dat ging in eerste instantie van een leien dakje, de koffers waren binnen een mum van tijd weg (3 kilo overgewicht maar goed je kan niet alles hebben, 100 Euries kosten). Daarna moest Prince ingeleverd worden en het ticket betaald worden(200 euro). Dat ging niet van een leien dakje...

De kooi was niet goed, ondanks dat Karin de bevestiging had gehad van KLM dat onze kooi wel goed was, maar goed, wij dus op pad voor een nieuwe kooi bij een service die door Schiphol zelf werd geregeld in een achteraf kantoortje, geeft je te denken toch? De man aldaar kon ons niet vertellen welke kooi we moesten nemen voor (80 euro). Erik (ik dus) weer de vochtige kelder uit op naar de dames van KLM, die gaven na enig aarzelen toe dat deze nieuwe kooi wel voldeed aan de eisen dus Prince was de trotse eigenaar van een nieuwe onderkomen voor de komende 12 uur (in eerste instantie maar dat verhaal komt nog, later...).

Wij naar de douane, met onze lieve vrienden, Anouska, Gino, judith, Bert, Thomas en Tinne (nogmaals onze dank voor jullie goede zorgen en leuke kado's).

Daar viel het afscheid toch wel zwaar voor ons allemaal, ik zag zelfs Madelief in huilen uitbarsten nou die weet zich meestal erg goed te houden maar dat ging hier niet op. Ik niet ik hield het weer droog! goed he

Maar goed , Jeetje, nu was het voor het eggie, slik.. wij door de Douane heen en na de laatste zwaai liepen we allemaal met een raar onderbuik gevoel richting gate D43. op naar Paramaribo..

DE VLUCHT

De vlucht, ahum.. ja de vlucht, die verliep goed totdat we naar de taxibaan reden. Daar bleek de staartmotor niet goed te functioneren. e.e.a. leidde tot een vertraging van ruim 3.5 uur. Dus we vertrokken pas rond 16.00 CET om aan te komen om 22.00 SRT in Paramaribo (normaal waren we er dus om 18.00 SRT al geweest).

DE AANKOMST

Maar eind goed al goed, de gezichtjes van Lonneke en Madelief spraken boekdelen, ook al waren ze zo moe als een hond, of een luiaard, of de slaapsmurf, dit maakte wel indruk op ze, de kreten ' ohw het is hier ook nog warm als het donker is' of van 'hey de mensen zijn hier echt bruin' en ga zo maar door, waren niet van de lucht.

We liepen toen gestaag naar de Douane. Suriname zou Suriname niet zijn als dit een tijdje in beslag zou nemen, dus na een klein uurtje in de rij te hebben gestaan waren we door de douane en konden Prince en onze koffers ophalen. Prince deed het wonder boven wonder goed, hij miauwde wel veel toen hij ons zag maar voor de rest zat het volgens mij wel goed, maar dat zeg ik en de meiden zullen wel iets anders zeggen hierover..

De taxi rit naar Paramaribo nam toch nog wel een stief kwartierke tijd in beslag (zeg maar gerust en stief uurke) en toen we eindelijk voor ons huiske stonden in Paramaribo lag de achterbank in coma (dan bedoel ik niet de achterbank maar de 3 musketiers, Karin, Madelief en Lonneke die erop zaten/lagen). Ze waren alledrie te moe om een oordeel te vellen over het huis en bij Karin kwam zelfs een blik die aangaf dat ze niet helemaal ‘happy” was met het huis, maar bleek later dat dit toch wel kwam doordat het laat in de nacht was en het ook al pikkedonker was (gelukkig maar...).

Nadat we Prince hadden achtergelaten gingen we naar het Marriot Hotel aan de Suriname rivier, alwaar we alle 4 in een diepe slaap vielen.... heerlijk. 01.00 SRT; 05.00 CET, 21 uur wakker.

DE EERSTE INDRUK

22 Januari 2012,De dag erna waren we eigenlijk nog wel vroeg wakker, de tijd weet ik niet meer echt dacht zo rond 09.00 SRT. Ontbijtje (van 60 euries!?), daarna lekker rustig gaan genieten van Paramaribo.

De dag begon eigenlijk met een fikse regenbui, die mij had wakker gemaakt, dacht ik later. Maar dat was eigenlijk wel een goed begin want, zo bleek later, de zon kan hier fel zijn en nu konden we even op ons gemak acclimatiseren. Ik zou en ging om 11 uur mijn auto ophalen voor dacht ik 15 minuten, maar dat werd een ritje naar de Mijn, 40 km buiten Paramaribo en sprak daar uiteraard met al mijn collega’s de, gelukkig, blij waren me weer te zien.

Karin bleef met de meiden in het hotel niet beter wetende dat ik met enkele minuten weer terug zou zijn om hun op te halen om naar Prince te gaan. Dat liep dus anders... ik bleef 2.5 uur weg en kwam dus pas ruim na 13.00 uur terug.

De eerste taak was geboren een GSM voor Karin regelen, en wel per omgaande, want het is toch wel nodig om elkaar te kunnen bellen, zeker in de komende tijd.

Paramaribo is een oude stad, laagbouw ‘mainly”, erg authentiek en veel hout, slecht onderhouden maar toch ook weer niet. Het is een stad die rommelig oogt maar een uitstraling heeft en die door mij nog steeds niet nader is te definieren. Heerlijke mensen met een rust en kalmte waar wij westerlingen nog van kunnen leren (ja,sommige dan).

In een supermarkt werd ik welkom geheten door een bij mij onbekende creoolse Surinamer, die Karin ook direct aansprak en vroeg of ze het leuk vond in Suriname en daaropvolgend vroeg of ze een goede reis had gehad, Hoe wist hij nou dat we er net waren? Door onze witneuzen of de manier van winkelen? Maar goed, dat typeert wel Suriname, de mensen zijn vriendelijk en geintresseerd in je.

23 Januari; Vandaag zijn de meiden voor het eerst wezen zwemmen in het zwembad van het hotel. 2 uurtjes! 2 uurtjes en zo rood als een kreeft, zucht... Prachtig weer en een hoop lol maar toch weer verbrand, wij allemaal trouwens... ik ook.. Dus je ziet nog niet goed geacclimatiseerd

Mijn collega kwam vandaag ook langs om e.e.a. door te nemen m.b.t. ons huis, de planning gemaakt en daarna zijn wij naar Prince gegaan maar voordat we daar waren nog even kattezand en bak gekocht, Het eerst dat hij deed was poepen en plassen in de bak, wat een voorbeeld kater toch! Na prince goed verzorgt achter te hebben gelaten zijn we gaan ‘shoppen”, nou en shoppen ‘we did”, jeetje wat hebben we veel ingekocht, vergiet, messen, poffertjes pan, glzen, wc borstels, wc brillen ‘you name it, we bought it”. Nog zijn we niet klaar want morgen gaan we weer terug naar die zaak om een bed te kopen en kasten en nog andere zaken.. daarnaast gaan we binnen enkele dagen voor Ka een autootje kopen. Via via kunnen we aan een goedkope auto komen, ik ben eens benieuwd...

To be continued......