Nou nou nou, was dit even een moment van sprakeloosheid.

Gino, een vriend van Lonneke al vanaf de tijd dat ze samen op het kinderdagverblijf 'Donkie' zaten, heeft een afscheidsfeestje geregeld. hij had geregeld dat ze als verrassing zouden gaan zwemmen met z'n allen, met recht z'n allen maar dat leg ik zo wel uit ;-).

Nu was het feit dat Lonneke nog aan het herstellen was van een lichte longontsteking / bronchitis en dus werd er besloten om het zwemmen te veranderen in bowlen. Niet zomaar bowlen nee... disco bowlen! Heerlijk uit je dak gaan bowlen!! ook dit wordt straks duidelijk

Welnu het moest een geheim blijven en dat lukte ons allemaal aardig, als je na gaat dat ik het al wist toen ik nog aan het werk was in Suriname!! maar goed vlak voordat het zover was om te vertrekken versprak Karin zich en riep doodleuk tegen Lonneke dat ze zich moest gaan klaarmaken om te vertrekken anders zouden we te laat komen voor het bowlen.

!?!?

Ik riep; ' wat zeg je nou?'

Waarop Lonneke riep; ' JA, bowlen!'

Waarop Karin zei dat ze zich had vergist, maar goed het 'kwaad' was al geschied, Lonneke wist genoeg, maar nog niet alles

Dus het was zover, we gingen even naar 'Oma en Opa' op de fiets, toen we onder het ' fiets' tunneltje door waren gereden reed ik als eerste rechtdoor de stad in waarop Madelief riep of ik wel wakker was want Opa en Oma woonde rechtsaf en niet rechtdoor. Waarop Karin riep dat we nog even een stukje gingen fietsen, dus we fietsten nog even door toch? Maar je zag de vragende blik op hun gezichtjes ;-)) Lonneke riep; 'zie je wel! we gaan bowlen', Geen van ons beidden antwoorden op die vraag (want liegen mag niet he).

Toen we een tijdje hadden gefietst kwamen we in de Damstraataanwaar het bowlingcentrum ligt en toen wist Lonneke het zeker en riep dus heel enthousiast; ' zie je wel! we gaan bowlen met z'n viertjes!!

Ha! dacht ik, houden zo maar net toen ik dit dacht zagen de meiden Jip, een vriendje, om de hoek komen aan lopen. uiteraard vroegen ze aan hem wat hij hier kwam doen waarop jip antwoorde dat hij kwam bowlen. Nou de rest ken je wel, het heen en weer gepraat over dat wij gaan ook bowlen etc....

Toen we binnen kwamen zagen ze dus een voor een al hun vriendjes verschijnen en toen viel nog het spreekwoordelijke kwartje niet echt, ze vielen stil van verbazing en we moesten ze echt vertellen dat al hun vriendjes er waren voor hun, om hun een leuk afscheid te geven.

HEEL ontroerend om te zien hoe dit insloeg als een bom, ik werd er ook stil van en probeerde door iedereen hallo te zeggen mijn emotie te onderdrukken (en ik moet zeggen; als man heb ik me kranig geweerd tegen deze vloegolf van emoties).

Daarna brak de hel los, al die kinderen (17 stuks) gingen letterlijk uit hun dak en dat hield pas op na ruim 1 uur toen ze hun frietjes kregen.... (zie foto's)

Recht uit ons hart willen we jullie allemaal HEEL ERG BEDANKEN voor dit geweldige afscheidsfeestje. Dit zullen de meiden en wij ons nog lang heugen.

#Gino; dat je dit voor onze dochters hebt geregeld waarderen Karin, Lonneke, Madelief en ik heel erg, heel mooi gebaar en goed geregeld hoor maat!

Zo, en nu weer inpakken want de verhuizers staan zo op de stoep voor onze Suriname zending!

Tamara!